Showing posts with label Pedro's Life Story. Show all posts

ALT + F4  

, , 24 comments

Ilang buwan pa lang ako sa mundo ng blogging pero pakiramdam ko ay napakatagal ko ng nagbloblog. Medyo madami na rin akong naging kaibigan dahil dito. Mga kaibigan na hindi ko maituturing na online friends “lang”. Mga kaibigan na sandigan mo hindi lang sa saya at ligaya kundi pati sa hirap na rin at problema.

Mangilang beses na din ako lumabas at gumimik kasama ang mga bloggers na tinutukoy ko. At sa bawat pag labas ko na kasama sila ay isa lang ang masasabi ko, hindi matatawarang ligaya ang aking nadama sa mga panahong kapiling ko sila. Masarap sa pakiramdam, maginhawa ang bawat sandaling nagdaraan, at magaan ang usapan na nauuwi sa halakhakan. Pero siyempre mas masarap pa din ang sex, hallller?!?!?! Sex kaya ‘yon! Zeusdemet! Hehe, nakawin ko muna 'tong zeusdemet expression ni Tisay. =p

Una akong na-star struck sa mga blogger nung unang coke event. Isang linggo ang nakalipas ng sinundan ito ng maliit na pagtitipon bilang selebrasyon sa aking kaarawan. Ang ibang kwento ng selebrasyon na 'yon ay narito at meron din dito. Na nasundan pa ng pagnuod ng cinemalaya film entry na nauwi sa kainan, kwentuhan, inuman at pag-inom ng taho kasi inabot na kami ng sinag ng araw.

Kahapon ay ang pinakahuling party na napuntahan ko. Birthday treat ni Sam. Punta kayo sa site n’ya dito, may porn, hahaha. Ito din ang pinakamaagang pagkakataon na umuwi ako ng bahay galing sa bloggers party. Wala pang alas dose ay nasa bahay na ako. Sandaling panahon lang kami nagkasama sama ngunit umulan pa rin ng halakhak at bumaha ng tawa. Magmula sa masamang titig sa’kin ni Doc Mnel, hanggang sa temporary restraining order ni Trina Labandera, sa ALT + F4 ko, sa flanax ni onyok Mr.D, sa bangungot [link removed due to explicit content] ni eFBee, sa style ni Mariano ng pagpapababa ng kinain, sa mga wholesome na banat ni Saminella, at sa hinagap na kung magagawa ba ni Xienah ang site na para sa mga sangkapangitan. Salamat Sam Ampalaya sa isa nanamang gabi na hindi malilimutan. You're not the man, you are the woman! You rock! \m/

P.S. (Pahabol Salahat)
Nagkantahan kami ng mga tinagalog version ng umbrella, low at clumsy. Sinabay ni Doc si M at TL. Nauna na si Xienah, sabay si Sam at FB at umuwi ako kasabay si Manding, yikeeeee! Labing labing, hahaha. Galante at nilibre pa ako ng pamasahe sa aircon na bus.---Umabot na ng cubao at bumababa na ako. Naglalakad ako ng may mapansin akong kakaiba. Hindi na ako nag-atubili pa at walang patumpik-tumpik kong kinuhanan ang litrato ng isang kanto. Hango ito sa ideya ni Mr.D.

‘Di ba may bandang Gen. Mc Arthur? Bwahahahahahaha!

P.P.S. (Pinaka Pahabol Salahat)

Congrats kay Mr.D sa pagiging humor blogger for the month of august sa kwentongbarbero.com. Maging si xG ay natanghal na ding humor blogger for the month of january naman. Natutuwa ako na nakilala ko ang mga batikan at mga sikat na blogistang ito. Pa-autograph at papicture nekstaym ha! Hehe.

Sa kabila ng mga ganitong kasiyahan at parangal ay may mga bagay talagang ngyayari na hindi inaasahan. Kapalit ng mga malutong na halakhak ay mga luha pa lang naghihintay na kumawala. Taos puso akong nakikiramay kay FB sa pagpanaw ng kanyang lola. Malungkot man ngunit may mga bagay talagang ngyayari na hindi natin inaasahan. Isipin na lang natin na matanda na din naman na si lola, hindi na siya maghihirap pa sa karamdaman at nasa mas maayos na lugar na siya ngayon. Condolence uli kay efbee at sa kanyang buong pamilya.

072708  

35 comments

Halos lahat ng mga nakakakilala sa akin ay alam na ang aking ina na lang ang nag-iisang magulang ko. Siya ang nagsilbing ama at ina sa aming tatlong magkakapatid na lalake simula pa nuong limang taong gulang pa lamang ako. Ng dahil dito ay naging sobrang close kami ni mama. Hindi lang siya ina kundi ama na rin, ate at isang mabuting tropa.

Mahirap ang walang kinagisnan na ama ngunit ano mang hirap ay ginawa lang itong simple ng nanay ko. Siya ang kasama ko nuong nagpatuli ako. Siya ang nagturo sa akin kung pano manligaw. Siya ang nangaral sa akin tungkol sa safe sex, magmula sa pag gamit ng condom hanggang sa withdrawal ay tinalakay n’ya sa aming magkakapatid. Lalake daw kasi kami kaya kailangang maging responsible at mas mabuting handa daw kami at maalam pag dating sa mga bagay na may kinalaman sa pagtatalik. Bilang isang lalake ay naiilang ako nuon na pag-usapan ang ganung paksa lalo na at nanay ko pa ang kaharap ko. Pero pagbali-baliktarin man ang pagkakataon ay wala din namang ibang mag gagabay sa amin sa mga ganung bagay maliban sa kanya.

Naalala ko nung grade 6 ako, dinatnan ako ng nanay ko na nagtitikol sa aking kwarto. Hiyang hiya ako sa kanya at nung maghahapunan na ay inakala ko na papagalitan n’ya ko. Kinakabahan ako sa pag aakalang papaluin n’ya ko sa pwet ngunit kabaliktaran ang ngyari, sa halip na pagalitan ay kinausap n’ya lang ako. “Mas ok na ‘yun anak kesa mag drugs”, ‘yan ang hinding hindi ko makakalimutang sabi sa akin ng nanay ko. Naalala ko din na binilan n’ya pa ako ng baby oil kinabukasan matapos ang insidenteng ‘yon, “gamitin mo sa libangan mo” nakangiting sambit n’ya pa sa’kin na parang nakakaloko.

Magkasunod lang ang edad namin ng kuya ko at dahil dito ay marami kaming hindi pagkakaunawaan nung mga bata pa kami. Lagi naming pinag aawayan ang mga laruang binibili para sa’min ng nanay ko at ang pag aaway namin ay laging nauuwi sa pag suntok n’ya sa muka ko. Olats ako lagi sa kanya ‘pag dating sa suntukan kaya umiiyak na lang ako sa tuwing dumarating ang pagkakataon na mina-manny pacquiao n’ya ako. Syempre ako ang kakampihan ng nanay ko, bibigyan ako ng magandang babae laruan at ice cream para lang tumigil ako sa pag-iyak ko.

Nuong linggo ay nagdiwang ng kaarawan ang nanay ko. Binilan ko siya ng cake at bulaklak bilang regalo. Manunuod sana kami ng sine pero epal ‘yung ulan at malakas na hangin kaya minabuti na lang namin na manatili sa bahay. Nag-inuman na lang kami nila mama. Masaya ngunit hindi ko matanggap na napatumba n’ya ako. Iba talaga nanay ko, nilasing kaming tatlo. ‘Yon ang dahilan kaya ginawa ko ngayon ang blog post na ito bilang pagpupugay sa kanya.--- Sa aking ina, salamat sa walang sawa mong pagmamahal sa’min. Maligayang kaarawan at sana ay maraming taon pa ang pagsamahan natin. OXOX mama, mahal ka namin, ngayon bukas at magpakailanman. Pomise!

June 2008 Nursing Board Exam Result  

, 27 comments


10:15 kagabi ng dumating ang una sa maraming text message na dumagsa sa cellphone ko. Hindi ito galing sa mga tagahanga ni pedronggwapo na readers ng diakosipeterpromise.blogspot.com, kundi galing ito sa mga kumuha ng nursing licensure exam nuong nakaraang Hunyo. Una ay galing sa tita ko na mas bata sa akin ng tatlong taon, si tita lyndell. Ang cool kasi, tita ko siya tapos mas matanda ako sa kanya. Ang kyut nga pag nag-aaway kami, naalala ko pa ang sinasabi kong madalas na “tita wag kang makulit ha, babatukan kita!”, kyut noh? Wel eniwei, tenkyu daw sa mga panalangin at nakapasa daw siya sa nursing board exam. Sumunod ay galing naman sa kaibigan kong si karen, pasado din daw siya. Ok ‘yung si karen, gabi gabi ko kasing minamanyak sa text ‘yon. Maya maya pa ay narinig ko ang ingay ng aming kapitbahay at bilang isang pinoy eh hindi ko naiwasan ang ugali na kung tawagin ay pakikiusyoso. Pasado din ang aming kapitbahay na si Brenda na mangilang ulit ko ding binosohan sa maliit na butas ng kanilang banyo habang naliligo, sana magblow job out.

Ikinagagalak ko na marami sa aking mga kakilala ang pumasa. Sa lahat ng mga nagtext sa akin, salamat at naalala n’yo ako sa mga oras ng inyong pagbubunyi. Unang hakbang na ito sa pagtupad ng inyong mga pangarap. Kapag narating n’yo na ang inyong mga pangarap ay wag n’yo sanang kalimutan ang awiting “I’ll see you when you get there”, magkita kita tayo sa rurok ng tagumpay. Sa mga pupunta ng estados unidos at sa kahit na saan pang lupalop ng mundo, mag-ingat kayo dun at nawa’y pagpalain. Kapag nakarating sana kayo dun ay wag n’yo sanang kalimutan na large ang sukat ng damit ko, 34 ang waist line at 6 ½ ang kasyang sapatos sa aking mga paa. Wag na kayong mag-abala sa brief, medyas at panyo, ako na bahala dun. Mainam siguro kung sasamahan n’yo na din ng taster’s choice na kape, spam, imported na de lata at tsokolate, sawa na kasi ako sa nescafe, ligo, 555, at chocnut at bihira lang kasi talaga ako makatikim ng mga lasang isteytsayd. Abuso naman kung dadagdagan n’yo pa ng dolyar na nakaipit sa mga singit singit ng ipapadala n’yo. Pero kung marami talaga kayong sobra, tumatanggap din naman ako thru western union, atm at paypal account.

Sa eks gelps kong hindi pumasa, buti nga sa’yo. Ayus lang ‘yan kasi masaya naman kayo ni Brando. Hindi ka din naman kasi masyadong nag-aral kaya ganun. Bawi ka na lang sa susunod. Pasensya na pero tingin ko ay ‘yan talaga ang epekto ng nagsasasama sa mga bobo. Oooops. Naglalasang naudlot na pag-ibig, BITTER! Bwahahaha!---Nananawagan ako sa mga iba pang nakapasa na may balak magblow out. I-text n’yo na lang ako kung kelan at saan ang kainan islash inuman. Sa mga hindi nakakaalam ng number ko, mag-pm na lang kayo sa ym ko na makikita n‘yo dito sa kaliwa ng site na ito. Paalala lang, mahigpit kong ipinapatupad ang prinsipyo kong pers kam pers serb policy. Kaya kung sabay ang selebrasyon sa eksaktong oras at araw ay ikinalulungkot ko ngunit dun ako sa mas naunang nag-aya sosyal na party pupunta. Muli, kongratsyuleysiyon sa lahat ng pumasa. Mga ar-en na kayo, nurse 007, parang james bond na license to kill, astig! Rak en Rol! \m/

P.S. (Pahabol Salahat)

Malungkot: Ang isa kong pinsan na pangatlong subok na sa pagkuha ng exam ay bumagsak nanaman, iyak nanaman tuloy ng iyak, wala lang share ko lang. Pati yung isang kaibigan ko pa pala. Wawa naman. :(

Masaya: Ang gelps naman ng bunso kong kapatid ay pasado sa unang pagkuha ng pagsusulit. Palakpakan! :)

Wala lang: Ganyan talaga buhay, may pumapasa at may bumabagsak. Para lang life 'yan. Pft, wala nanamang kwenta. Wateber!

Luho Ng Modernong Panahon  

, 25 comments

Isang araw na pauwi ako ng bahay galing opisina ng bumuhos ang isang napakalakas na ulan. Nakahalata yata ang mga ulap sa kalangitan na hindi ako naligo nung araw na ‘yon. Eeeew, kadirdir, it’s like crazy you know? Ang hirap pumara ng masasakyan at kung makasakay man ay siguradong mababagot lang din ako sa mala-longganisang haba ng trapiko. Naalala ko ang kaibigan kong si Herminihildo. (Hermi for short) Nakatira si Hermi malapit lang sa kinatatayuan ko nu’ng mga sandaling ‘yon kaya minabuti kong puntahan s’ya. Naisip ko na tumambay muna duon para magpalipas ng trapiko at magpatila ng ulan.

*tok tok tok----tok tok*

Binuksan ni Hermi ang pinto. Matapos ang maiksing kamustahan ay pinatuloy n’ya ako. Dinatnan ko ang mga pamangkin n’yang nanunuod ng sex scandals cartoons. Nagulat ako ng biglang umeksena si Tita Remedios, ang nanay ni Hermi, pinagalitan ni Tita ang mga bata kasi nga ay buong maghapon na daw silang nakatanghod sa harapan ng telebisyon. Napag-usapan tuloy namin ni Hermi ang mga bata. “Ibang klase ‘yang mga batang ‘yan” sabi sa’kin ni Hermi. “May PSP may i-pod at may cellphone pa, masyado kasi nilang ini-spoiled kaya ang hihina tuloy ng utak” dagdag pa nito. Spoiled nga sa isip isip ko. Habang nag-iisip ay bigla na lang nagsimulang magpatintero at luksong tinik ang mga bagay bagay sa isipan ko.

Kung tutuusin ay mas maswerte ang mga kabataan ngayon. Google lang ang katapat ng bawat takdang aralin. Ilang click lang at siguradong tapos na ang assignment. Hindi katulad dati na kailangan pang magsunog kilay sa pagbuklat ng dictionary, almanac at encylopedia. Masyadong time consuming. Pero naisip ko din na mas matalas ang utak ng tao nuon kaysa ngayon. Wala lang, isiningit ko lang ‘yon para kunwari ay matalas din ang utak ko. ---Dagsaan ang mga produkto ng teknolohiya sa panahong ito at dahil dito ay naniniwala akong nagiging tamad na sa pag-aaral ang mangilan-ngilan sa ating mga kabataan. Pati sa sining, edukasyong pampalakasan at musika ay nagiging mahina na din ang mga ito. Naniniwala din ako na teknolohiya din ang dahilan kung bakit mas mahina ang katawan ng mga kabataan at kung bakit sila kulang sa nutrisyon. Naisip ko lang, kung walang TV, baka sakaling magbasa sila ng libro. Kung walng i-pod, baka sakaling matuto silang mag drums, violin, at piano. Kung walang computer baka ganahan silang magsulat. At kung walang playstation at xbox ay baka sipagin silang maglaro ng mga sport na magsisilbing ehersisyo para sa kanilang katawan. Bakit dati, meron bang kahit mp3 player man lang si Bethoven? Meron bang i-phone at psp si Einstein? Meron bang digicam si Bonifacio? At meron bang laptop si Rizal?

Hindi ko sinasabing walang kwentang bagay ang mga “gadgets”. Aminado ako na dahil sa mga haytek na bagay na bigla na lang nagsulputan ay dumaling gawin ang mga something something sa ating so called layp, totoo ‘yon at hindi ako kokontra dun. Ganun pa man ay masasabi kong hindi rin ganun kaimportante ang mga ito sa ating buhay kasi kung importante ang psp, i-phone, laptop etc., matagal na sanang patay ang mga tao nuon. Hindi naman ako galit sa teknolohiya. Ang totoo ay gustong gusto ko pa nga ang mga ito. Kung walang computer edi hindi na ako nakapagblog. Haller?!?! Sige nga, ikaw nga ang magblog sa type writer kung pwede! Mahal ko ang mga kagamitang bunga ng teknolohiya. Sa katunayan n’yan ay meron din ako ng ilan sa mga ito.

Naniniwala akong kung gagamitin sa tamang paraan ang mga bagay bagay ay magiging kapakipakinabang sa’tin ito. Ngunit kung aabusuhin at gagawin lang luho ay hindi na tama siguro. Mas makabubuti kung gagabayan na lang natin ang mga kabataan at bilang mga mas nakakatanda ay dapat maging responsable tayo. Hindi ko alam kung bakit ginawa ko ang post na ito. Hindi ko din alam kung bakit ang entry na ito ay ganito kaseryoso. Sinimulan ko lang mag-type at nagulat ako na tapos na agad sa loob lang ng walong minuto. Walang kwenta, oo, binasa ko bago ko tapusin at ako mismo eh dismayado. Hindi ko mahanap ang mga wastong salita para makapaglathala ng maayos. Ganun pa man ay ipopost ko pa rin ito, para isang araw ay babasahin ko at babalikan, at aalamin ko kung saan ako nagkamali, ano ang kulang, at anong dapat gawin. Ang panget talaga. Hindi ko pa nga alam kung pano wawakasan ang istorya. Nagsimula sa ulan kaya marapat na tapusin ko din sa ulan. Nabanggit ko si Herminihildo na nawalang bigla sa usapan kaya dapat lang din atang ibalik ko s’ya sa pagtatapos. Pero hindi na. Pwede na ‘to. Ayos na ‘to. Tapos na ‘to. Ang panget talaga. Pft. Wakas!

Bata Bata, San Ka Nagsimula?  

, 66 comments

Bata pa lang ako ay hilig ko na talaga ang magsulat. Naalala ko pa nga nung minsang nagalit sa’kin ang lola ko sapagkat sinulatan ko ng uling ang pader namin. Wala lang, naikwento ko lang. Pagsusulat din ang naging sandata ko upang makamit ang matamis na oo ng unang babae na nauto ko aking naging kasintahan. Naalala ko din nung elementarya ako, sa paggawa ng sanaysay ako lagi nakakakuha ng mataas na marka. Puro kasi pambobola at kwentong barbero ang ginawa ko nuong minsang pinagawa kami ng sanaysay na ang titulo ay “Bakit mo paboritong guro si Ginang Marinyas?”

Naging kasapi ako ng pahayagan ng eskwelehan kong Montessori nung hayskul. Pagsusulat ng balitang isports ang naging linya ko. Taong 2000 ng mapasali ako sa isang journalism competition. Isa ako sa labintatlong estudyante na napili upang kumatawan sa aming eskwelahan. Nagsimula ang kompetisyon sa District Schools Press Conference at nangyari ang hindi inaasahan. Nakuha ko ang ika-pitong pwesto, ibig sabihin, pasok ako sa Division Schools Press Conference. Astig, aym da man! Marami akong ginulantang nuong mga panahon na ‘yon. Ultimo mga kasama kong kalahok at dalawang titser na walang silbing nagsilbi bilang coach sa’min sa kompetisyon ay hindi makapaniwala na nanalo ako. Hindi ko sila masisisi. Isa kasing pilyong palikerong gago ang naging imahe ko sa eskwelahan. Na-stereotype na ako, nailagay na ako sa isang kahon at nalagyan ng marka, marka na palatandaan na ako’y isang gago. Animo’y alam na nila kung ano lang ang kaya ko. Hanggang dun na lang ako. ‘Yun ang akala nila!

Magmula labingtatlo ay lima na lang kaming nakapasok sa DSPC. At muli ay nagwagi nanaman ako at nakapasok sa Regional Schools Press Conference. Tandang tanda ko pa, bilyar ang laro na gagawan ng balita. Mainam, kasi pamilyar ako sa mga salitang ginagamit sa larong ‘yon. Magaling ako sa mga tumbukan at takohan. Pati sa pagtira tira ay mahusay ako. Sargo kung sargo. Kahit na nakatuwad at nakaliyad kaya kong ipasok ang dapat ipasok. Alam ko ang rules, alam ko ang laro, madali lang ‘to sabi ko sa isip isip ko. Kilala ko na ang mga kalaban. Alam ko na kung gaano sila kagaling. Pero tiwala ako sa sarili ko. Alam ko na kaya kong umabot sa National Schools Press Conference. Tiniyak ko ‘yon sa nanay ko, sa mga kaibigan ko, sa punong guro namin, sa titser na gabay ko, sa mga kasamahan ko, sa takatak boy sa kanto na nagbebenta ng yosi, kending stork at vicks, kay mang carding na magtataho pati na sa alaga n’yang pusa na si mingming, sa mga harurot boys na traysikol drayber, at higit sa lahat, tiniyak ko ‘yon sa sarili ko. I’ll bring home the bacon! Yeah baby! Yeah!---Ngunit nabigo ako, at kung ano man ang kadahilanan ay hindi ko na ikwekwento. Ayokong sabihin pa na isinisisi ko ang kabiguan ko sa ibang tao.

Pumasok ako ng kolehiyo. Nabasa ko ang kampus nyus peyper. Binalak kong lumahok dito, ngunit umurong ang bayag ko. Wala na akong tiwala sa kakahayan ko. Kahit may pitpitang itlog pang maganap ay hindi na magbabago pa ang desisyon ko, hindi na ako ganado. Lumipas ng mabilis ang mga araw, buwan at taon. Halos patapos na ang kaleyds layp ko ng may mabalitaan akong patimpalak sa pamamahayag. Ito ay ang The Philippine Campus Journalism Awards. Nabuhay na naman ang sensasyon sa katawan ko. Parang gusto kong humablot ng bolpen at mag-ubos ng tinta sa kapirasong papel na hawak ko. Gusto ko kaagad gumawa ng draft para sa kompetisyon. Kakaibang pakiramdam, pakiramdam na apat na taon kong hindi nadama. Gumawa ako ng piyesa ko at napagdesisyunan kong ilahok ito. Anong nangyari? Putang ina, asa pa, edi syempre olats. Pip pleys lang ako. Ang masakit pa, pang lima ako samantalang aapat lang kami. Ayoko na, tama na, tapos na ang yugtong ito ng buhay ko, ‘yon ang tinatak ko sa kokote ko. (Impernes ay nanalo naman ako ng Texter’s Choice Award pero sigurado akong higit pa sa kalahati ng mga boto ay nanggaling sa akin mismo at sa mga kamag-anakan ko.)

Natapos na ako sa kolehiyo. Nagkaroon ako ng trabaho. Kinalimutan ko na ang pagsusulat. Hanggang isang araw na nag-iinternet ako at natuklasan ko ang salitang blog. Una kong nabasa ang blog ng isang blogger na kilala sa pangalang Xienah Girl. Hindi pa siya sa chiksilog.com dati. Dito pa siya sa site na ito naglalathala nuon at dahil sa inggitero ako ay gumawa din ako ng sarili kong blog site na hindi ko na babanggitin pa ang detalye. Matagal na panahon din akong naging lurker ni Xienah. Alam halos lahat ng nakakakilala sa’kin sa blogosperyo na si xG ang pinakahinahangaan kong blogista. Sa totoo lang, wala ako ngayon kung hindi dahil sa kanya. Sinara ko ang unang blog site na ginawa ko. Hinanap ko uli ang kumpiyansang nawala sa akin at ng matagpuan ko ito ay nagbukas muli ako ng panibago. Ito na iyon ngayon, ang ikalawang pagtatangka ko sa mundo ng blogosperyo.

Nuong bagong bukas ang diakosipeterpromise.blogspot.com ay may muka ko pa sa header/banner nito, subalit matapos ang ilang linggo ay tinanggal ko din ito agad at pinalitan ng panibago. Pinili kong magpaka-anonymous blogger kunwari sa paniniwalang hindi mahalaga ang kaanyuhan ng isang blogger, ang importante ay ‘yung mga kabuluhan ng pinagsasabi n’ya. (which in my case eh wala ding kwenta) Ayoko naman kasing dumating ang isang araw na may mga nagbabasa sa’kin dahil lang sa gwapo ako. Simple lang naman ang nais ko. ‘Yon ay walang iba kundi may magbasa sa mga pinaggagawa ko kasi nagugustuhan nila ang mga pinagsasabi ko. Kadalasan sa mga entry ko ay kwentong kutsero pero sitenta prosyento nito ay hango sa mga tunay na pangyayari ng buhay ko. Hindi ako mismo ang blog ko pero may pagkakakilanlan kami nito. Walang kwentang blog, emo na entry, masayang lathala, mahalay na post, maraming mali at may mga typo error. Ganun din ako, isang normal na gago tao, maraming pagkakamali sa buhay at hindi pekpek to perpekto.

Pinipilit kong maglathala sa wikang tagalog. Hangga’t maaari ay ayoko sanang may ingles na salita pero may mga pagkakataon talaga na ang pag gamit sa mga salitang banyaga ay hindi maiwasan. Pinili kong magpahayag sa wikang tagalong para mas maintindihan ito ng mas nakararaming kababayan natin. Hindi ko naman sinasabing bobo ang mga Pilipino para hindi makaintindi ng ingles. Ang punto ko lang, kung nanaisin ko na maiparating sa mga mambabasa ng derecho at malinaw ang mga sinasabi ko ay mabuting Filipino na lang ang wikang gamitin ko. Masaya ako ngayon sa ginagawa ko. Nagsusulat ng kung ano ano sa paraang hindi pormal. Walang sinusunod na batas sa pagsulat. Walang pinagbabatayang wastong istraktura. Walang tama, walang mali, mga opinyon lang at saloobin. Sariling pananaw na hindi ko naman pinagpipilitang gawin n’yo ding sarili n’yong pananaw.

Nagbabalak na akong dalin sa ibang lebel ang kaganapang ito ng buhay ko. Pinag-iisipan kong bumili ng sariling domain kaso ay wala pa akong maisip na magandang pangalan para dito, maliban sa supotsipedro.com at maliitnaetitsnipedro.com. Kung iisipin n’yong kinakarir ko na ito, ngayon pa lang ay uunahan ko na kayo. Seryoso po ako sa ginagawa ko dahil napapasaya ako ng bagay na ito. Ngunit hindi porke seryoso ako ay kinakarir ko na ito. Naglilibang lang ho ako. Hindi ko nanaising sumikat o makilala. Sa nakikita ko kasi ngayon, binabatikos lang at ginagawan pa ng isyu kapag sikat ka. Ayoko ng ganun. Hindi cool. Wala din akong balak na gawing training ground ang blogging para sa seryosohang pagsusulat. Hindi sumasagi sa isip kong mag-enroll ng short courses sa pagsusulat. Wala akong planong mag-apply at gumastos sa mga writing workshop sa ABS-CBN 2 at GMA 7. Hindi ko pangarap na makapagsulat ng libro dahil hindi ko kayang harapin ang hamon ng katanyagan. Hindi ako sanay sa mga pagkakataong magriring ang cellphone ko at malalaman kong si BOY and KRIS pala ang nasa kabila ng linya at iniimbitahan akong mag guest sa kanilang programa. Wala akong lakas ng loob para magpromote ng isang baguhang produktong papasikatin sa pamamagitan ko. Hindi ko kayang i-handle ang pressure pag inalok ako ng isang politiko para i-endorse siya sa susunod na eleksyon. Ayokong magpagamit sa mga telebisyon isteysiyon, sa mga produktong wala namang saysay, sa mga trapo at buwaya ng lipunan alang alang lang sa pera. Kung may mga tao mang nakatakda para gawin ang mga bagay na ‘yon ay nakasisiguro akong hindi ako isa sa kanila. Nais ko lang lumigaya at ang kaligayahang ‘yon ay natagpuan ko sa mundo ng pagbloblog. Ganun lang kasimple, walang labis at walang kulang. Tapos ang usapan. Tuldok. Wakas!

Gusto kong magpasalamat sa mga naging kaibigan ko sa pamamagitan ng blog. Sa mga taong walang sawang nagbabasa sa mga walang kabuluhan kong lathala. Sa mga taong nagkukumento. Sa mga nag-iiwan ng mensahe sa chatbox at nagsasabi ng care to x-link? Sa mga lurker kung meron man. Sa mga kumokontak sakin sa pamamagitan ng yahoo messenger para itanong kung wala pa ba akong bagong post. Sa mga nagsasabing wrong ispeling at wrong grammar daw ako. Sa mga kritiko, sa mga pumupuna, sa mga pumupuri at sa mga babaeng handang mag-alay sakin ng kanilang puri. Kung alam n’yo lang, hindi matatawaran ang ligayang dulot nito sa’kin. Sa lahat lahat, ipinapaabot ko sa inyo ang aking taos pusong pasasalamat.

100 araw na po simula ng ginawa ko ang blog site na ito. May 7,975 page loads. 4,558 unique visitors. 8 categories. 46 entries. 330 comments. At milyong milyong mambabasa mula sa iba’t ibang panig ng mundo na nag-aral pang magtagalog para lang mabasa ang mga lathala ko. Sa inyong lahat, maraming salamat! oxox tayong lahat. Kapit kamay, buklod buklod, sama sama, at walang bibitaw. Ang magpaiwan may tae sa pwet. Paramis! :D



...

Ang Kaarawan Ni PEDRO!  

, 51 comments

Huling araw ng Hunyo ng taong kasalukuyan, dakong alas syete ng umaga. Nagising ako sa boses ng tatlong tao. Isang babaeng mataba na nasa late 40’s ang edad. Dalawang lalake, ang isa ay pandak na nasa mid 20’s at ang isa naman ay maitim at butas butas ang muka na boses tin-ey-jer. Sabay sabay umaawit ang tatlo ng “hapi bertdey 2 U.” Dahan dahan kong binuksan ang aking mga mata. Unti unti kong nasilayan ang liwanag. Pag dilat ko, isang cake lang na may kandila ang tumambad sa aking muka. Kung pekpek sanang may kandila natuwa pa ako. Naaninag ko ang mga muka ng mga pinang-gagalingan ng mga sintonadong boses-----ang nanay ko pala, kuya ko at ang bunso kong kapatid. Naisip ko na lang bigla, oo nga, bertdey ko nga pala. Bahagya akong bumangon. Pumikit muli ng panandalian. Taos pusong sinambit sa isipan ang isang kahilingan. (peace on earth) At agad agad kong inihipan ang sindi ng mga kandilang ilang minuto ko na ding pinagmamasdan.

Bumangon ako, nag-almusal, naligo at nagtooth brush para maiba naman. Bertdey ko so kinailangan kong magsipilyo. Humalik sa pisngi ng aking nanay. Nagpasalamat sa dalawa kong kapatid. Umalis ng bahay at lumisan patungong opisina. Nagulat ako nung dumating ako ng opisina. Himala, ako pa lang ang tao. Imposible sabi ko sa sarili ko. Magmula kasi ng nagsimula ako sa kumpanyang pinapasukan ko, wala pa akong naaalala na ako ang kauna-unahang tao pag bukas nito. Alam ko na agad kung ano ang ibig sabihin ng tahimik na kwarto. Isang surpresa galing sa mga kasamahan ko. Orgy lang kasama ang sampung babae, masaya na ako.

Sa letrang I, numero bente kwatro, BINGOOO!! Hindi ako binigo ng aking hinala. Hindi man group sex ay tumama pa rin ako na surpresa nga ang dahilan kung bakit tahimik ang kwarto. Ilang minuto lang kasi ang lumipas mula ng ako’y naupo sa cubicle ko, narinig ko agad ang isang putok kasabay ng pagbagsak ng mga confetti. Makukulay ang mga papel na nagbabagsakan. Malalakas ang palakpakan ng mga ka-opisina ko. May mga dalaginding pang naghihiyawan ng mga katagang “marry me PEDRO, marry me!” Isa isang naglapitan sa akin ang mga tao at kasunod nuon ay ang pagbati nila sa akin ng maligayang kaarawan. Sinamantala ko ang pagkakataon at ang lahat ng babae ay aking pinaghahalikan. Matapos ng batihan batian, ay may cake nanaman. As usual, nagwish nanaman ako. (pagkain sa mga plato ng mga nagugutom) At inihipan ko na ang dalawapu’t apat na kandila sa ibabaw ng cake na hawak ng isang napakasexy, napakabango at napakalaki ng [binura pagkat malaswa] na katrabaho.

Binuksan ko ang aking kompyuter. Nag log-in ako sa yahoo messenger, sandamakmak na offline message ng pagbati sa aking kaarawan galing sa iba’t iba kong mga kaibigan ang bumungad sa muka kong kyut at gwapong gwapo. Walang humpay din ang pagtunog ng selepono ko. (tutut tutut) (tutut tutut) Puro pagbati din ang karamihan sa mga ito, maliban sa isa na namis-sent ata at ang nakalagay ay ang mensaheng “hu u?” Nagbukas ako ng plurk account ko. As usual, puro birthday greetings din. Pati na din sa friendster, twitter, multiply, facebook, e-mail, dinagsa din ng mga pabati. Natapos din ang walang patid na pag bati, nagsimula na akong magtrabaho, natapos ang araw at umuwi na ako.

Gaya ng nakagawian ko, sumaglit muna ako sa tambayan kong tattoo shop bago ako umuwi. Pag dating ko sa shop, SAUCE, SANTISIMA, JUICE MIYO, MAMA MIA, OHH LALA! Isa nanamang hindi ko inaasahang pangyayari ang naganap. Sandamukal na pulutan at hindi mabilang na bote ng red horse ang nakalatag sa isang lamesa. At sa isang pader, nakalagak ang isang banner na may nakalimbag na “Happy 24th birthday PEDRO!” Isa nanamang cake ang iniabot sa akin, syempre nagwish nanaman ako. (tahanan para sa mga walang masilungan) At inihipan ko na ang mga kandilang may apoy. Matapos nun ay nagkamayan, nagbatian, nagkainan, nagtawanan, nagkulitan, at nag-inuman. Natapos ang gabi at umuwi na ako.

Habang sakay ng isang fx pauwi ay tulala ako. Ang saya sana ng birthday ko kung totoo lang sanang naganap ang lahat ng mga sinabi ko. Pero hindi, walang katotohanan at isang kathang isip na gawa gawa lamang ng malawak kong imahinasyon ang mga kaganapan na nabanggit ni PEDRO. Pft. Wala talaga akong kwenta, gumagawa ng sariling kaarawan at sariling kasiyahan sa sarili kong mundo. Nadagdagan nanaman ng isa ang edad ko. Eh ano naman? Dalawampu’t apat na taong gulang na pala ako. 7 years shy para mawala na ang numero sa kalendaryo. Tumatanda na, wala pa rin pinagbago. Pinanganak na emo at mamamatay na emo. Welkam sa buhay ko. Ang basurang kasaysayan ni PEDRO!

P.S. (Pahabol Salahat)

Taos puso akong nagpapasalamat sa lahat ng bumati sa aking kaarawan. Buong buhay kong dadalin ang saya na naidulot niyong ligaya sa espesyal na araw kong ito. Pangako ko, hinding hindi ko kayo malilimutan, ngayon, bukas at magpakailanman.

Nagmamahal,

Ang inyong kapamilya,

Tita Charo




...

Alamat Ni Pedronggwapo  

, 33 comments

Pedronggwapo, saan ko nga ba nakuha ang pangalang ito? Yung parte ng Pedro madali lang ipaliwanag sapagkat ‘yun ang pangalan ko. Sa parteng gwapo, ‘yan ang medyo mahihirapan ako. Mali! Hindi pala medyo kundi sobra pala, kaya uulitin ko na lang. ‘Yan ang sobrang mahihirapan ako.

Kung may tao mang magsasabi sa’tin ng gwapo o maganda tayo, ‘yan ay walang iba kundi ang mga magulang natin. Pero ibahin n’yo ang nanay ko. IMPAKTO, ‘yan ang bansag sa’kin ng pinakamamahal kong ina. Naalala ko tuloy, isang araw na nag-uusap kami, sabi niya “Ang panget mo talaga! Dun ka nga sa malayo, dun sa hindi ka maabot ng paningin ko.” Haha, ang sweet ng nanay ko no? :)

Mangilang beses na rin akong nagkaroon ng gelps. Oo, kahit ganito ang pagmumuka ko ay may natisod at nabingwit din naman ako kahit papano. Sa kakaunting bilang ng kababaihan na nahumaling sa akin, nobenta’y nuebe porsyento nito ang tsamba. Sa natitirang isang porsyento ay hindi ko pa rin masigurado hanggang sa mga sandaling ito kung ano ang dahilan at sila’y nabulagan sa’kin ng husto.

Walang babaeng dumaan sa buhay ko na hindi ko tinanong kung gwapo ba ako. Sa maniwala kayo’t sa hindi, wala ni isa sa kanila ang sumagot ng oo. Mabait ka. Totpul. May natatago kang apil. Matalino ka. Napapasaya mo ako. ‘Yan ang mga sagot na kadalasang natatanggap ko. Simpleng tanong hindi masagot. A o B lang pero C ang sagot. True or False tapos ni-leave it blank. Yes or No lang, sinagot nga pero binura pa rin kahit pa may nakasaad na erasure means wrong. Parang kumuha ng pagsusulit na 500 items, ‘yan ang nabakas ko sa muka ng mga ex-gelps na napagtanungan ko. Hindi ko tuloy alam kung mahirap ba ‘yung tanong o bobo lang talaga ‘yung mga babaeng napaibig ko. Kaya kahit masama ang loob ko, pinish or not pinish, past your paper na lang ang ginawa ko. Hindi ako gwapo. Samakatuwid, panget ako.

“Pare hindi ka panget!” Ito ang sabi sa’kin ng isang kaibigan nung minsang nag-iinuman kami. Nalito’t nakompyus nanaman tuloy ang kakapiranggot na utak ko. Ano ba talaga? Hindi daw ako gwapo. Ngayon naman, hindi daw ako panget. Nagugulo na talaga me! Katahimikan. Katahimikan. Katahimikan. ----Nakailang bote pa kami ng inuming nakalalasing at habang unti-unting nauubos ang bawat bote ay nagsimula siyang magsalita muli. Pinaliwanag n’ya ang mga bagay bagay at matapos ang ilang oras ay naintindihan ko na ang lahat. Hindi ako gwapo pero hindi din naman ako panget. Plain lang ang muka ko, walang something something, walang X paktor, hindi pansinin, walang angas, nothing special at sa madaling salita, ordinaryong pagmumuka lang na may sariling hulmahan.

Ilang araw kong tinimbang ang mga sinabi ng mga tao sa paligid ko. Ang nakakakilig na tawag sakin ng nanay ko at ang mga katagang kaakibat nito. Ang mga tila sagot sa periodical test ng mga ex-gelps ko, ang mga payo at paliwanag ng mga butihing kaibigan at ang sariling pananaw at opinyon ko. Matagal akong nag-isip. Isang oras. Dalawang oras. Tatlong oras. Apat na oras. Limang oras. Anim na oras. Natapos din sa wakas ang pag-iisip at nanaig pa rin ang sarili kong opinyon. Putang ina! Gwapo ako, at kailanman ay hindi n’yo maaagaw sa akin ang katotohanang ‘yon.
GWAPO AKO! BWAHAHAHAHA! Masayang araw. Isa pang masayang araw. Isa pang masayang araw uli. At isa pang masayang araw. Masayang linggo. Masayang linggo uli. Isa pang masayang linggo. Isa nanamang masayang linggo. At isa pang masayang linggo muli. Hanggang dumating ang………

(epeks: thunderbolt and lightning ---- BAGAAAAAM!)


Isang malungkot na gabi kasama ang isang bote ng alak at isang kahang sigarilyo. Umiinom ako mag-isa sa sulok ng madilim kong kwarto. Nakikinig ako ng radyo, tumutugtog ang kantang Feeling Gwapo na kinanta ni Tado and the G Girls. Biglang sumagi sa hinagap ko, sino sino pa ba ang magtutulungan kundi sila Me, Myself, and I lang. Isama mo pa si ako at si AKO. Walang magmamahal sakin ng lubos maliban sa sarili ko. “Paminsan minsan ay hindi masamang magbuhat ng sariling bangko.” Isang linyang hinding hindi ko makakalimutan galing sa yumao kong lolo. Gamit ang mga katagang ito, nahabi sa aking isipan at nagsimula ang kapanganakan ng isang malupit na pangalan. Isang sawi, isang talunan, isang walang patutunguhan at isang walang kwentang nilalang. PEDRONGGWAPO! Nyahahaha! Parang gago lang!

P.S. (Pahabol Salahat)
Tanggap ko na panget ako. Kaya hayaan n’yong sa pangalan man lang ay maramdaman kong gwapo ako. Sabi nga sa simbahan “Sa mata ng dyos, walang panget at walang maganda, lahat tayo ay pantay pantay.” Oh ha! =)

More P.S. (More Pahabol Salahat)
Ang magbabasa na hindi mag-iiwan ng comment, mas panget pa sakin. Hahahaha!





...

Sirang Kompyuter (Tigang Sequel)  

, 18 comments

Dumating ako kila uncle at hinainan na ako ng makakain pag dating na pag dating ko pa lang. Inihaw na liempo, longganisa na galing pang lukban quezon, atsaka nilagang baboy na mainit init pa ang sabaw, mga 103 degress celsius siguro, ganun. Kumain kami at ng matapos kumain ay nanuod muna kami ng balita. (yung news anchor na butas butas ang muka, yung nagsasabi ng, ehem! Excuse me po, at hindi daw natutulog ang balita, idlip lang daw) Ganun pa rin ang news, alang pinagbago. Puro patayan, holdapan, at pagtaas ng kung anu anong bilihin gaya ng bigas, gulay, karne, condom (ay hindi pala kasali yun) at langis. Ang hirap na talaga ng buhay ngayon. Otso na ang pamasahe sa jeep. Kwarenta pesos na ang isang kilong bigas. Pati alak at sigarilyo, nagtaas na din. Tatlong bagay na lang ang hindi tumataas, ang fishball na singkwenta sentimos pa rin ang isang tusok, ang height ng pangulo ng pilipinas na 4 plat pa rin at ang sweldo ng mga ordinaryong manggagawa na tres siyentos bente singko pa rin isang araw. At tanging dalawang bagay na lang ang bumababa. Ang mga panga at panty ng mga babae pag nakikita nila si PEDRO.


Matapos ang balita ay tinignan ko na ang sirang kompyuter, ng malaman ko na ang sira ay sinabi ko kay uncle na madali lang ang sira nun. Sauce, sisiw! Kinantiyawan ko siya na magpainom na muna para ganahan ako at mamaya ko na titirahin yung sirang kompyuter.


Nagtungo kami sa tindahan upang bumili ng inuming nakalalasing at sigarilyong magdamag naming hihithitin. Tinignan namin ang grocery at nakita kong kahit pala mahirap ang buhay ay makakapagbisyo ka pa rin pala sa murang halaga. May sigarilyo na nakapakete lang, lima ang laman. So bale pag binili mo yun, sasabihin mo sa nagtitinda, pabili nga ho ng sigarilyo, yung half half pack. (anu daw??!!) At may ginebra san miguel gin na rin na nakatetra pack. Samahan mo pa ng pisong iced tubig na gagamitin bilang chaser. Pitong piso at singkwenta sentimos yung sigarilyo, sampung piso yung gin at piso yung iced tubig. Paghahatian nyo pa ang presyo nito, depende kung ilan kayong iinom. So bale ang equation ay X = (S+G+I); where S = presyo ng sigarilyo; G = presyo ng gin; I = presyo ng iced tubig and X = final price. Magiging ganito pa yan kung hindi lang ikaw ang iinom. Y = X/M; where X = final price; M = number of drinkers and Y = Chip-in price of each one. So pag dalawa kayong iinom, Voila! Sa halagang siyam na piso at bente singko sentimos, solb na ang gabi mo. Pero dahil sa hindi naman kami gipit sa salapi, syempre RH = red horse ang binili namin. I-bottom less mo, sabi pa nga ng uncle ko.


(click dito para makita ang yosi) at (click dito para makita ang gin)


Nakabili na kami ng alak. Bumalik na kami sa bahay at sinimulang uminom. Tawanan, kulitan, asaran, tapos asaran, kulitan at tawanan. Hindi lang yun, nagtawanan, asaran at kulitan din kami. Dami naming ginawa noh? Sayang di man lang namin nagawa na makapagtawanan, kulitan at asaran. Acheche!


Medyo gumagabi na at nag-umpisa ng umepekto ang espirito ng alak. Kung anu ano ang mga natutunan ko nung gabing yun. Nalaman ko na ang mga pangalan na; Salvador Tampac, Pablito Sarmiento at Alfonso Tagle ay walang iba kundi sila Cachupoy, Babalu, at Panchito pala. Nagtagal pa at binanatan na ako ng uncle ko ng mga malulupit na linya, mga tipong ganito:


lt is a melancholy truth that even great men have poor relations . – Dickens

You will hear the beat of… - Kipling

All great truths begin… - Shaw

Man is the only animal that blushes, or needs to. – Mark Twain


Nose bleed si PEDRO, ang lupit ng mga binitawan eh. Pag humirit eh parang kaututang dila at text mate niya lang si William Shakespeare. Malupit, malupit! Sa sobrang kasiyahan ay hindi namin namalayan na wala na palang alak. Tinapos na namin ang gabi. Ano ang ending? Hindi ko na nagawa ang sirang kompyuter. Hahaha!


P.S. (Pahabol Salahat, hehe!)


Ginawa ko din ang sirang kompyuter at nagawa ko naman ito kinabukasan pagkagising na pagkagisng ko. =)


WAKAS….



...

Tigang!  

, 16 comments

Ika labing anim ng hunyo ng taong kasalukuyan, nakaupo ako sa cubicle ko sa opisina, nagmumuni muni habang nakatitig sa monitor ng kompyuter. Napadaan ang aking mga mata sa bandang kanan at baba ng screen at nakita ko ang oras. Tik…5:20…Tak…5:30. Nag umpisang bumuo ng ngiti ang aking mga labi. Isa lang kasi ang ibig sabihin ng oras na iyon. UWIAN NA!!!!!


Pag labas ko ng opisina, nagsindi agad ako ng isang stick ng sigarilyo, marlboro lights, yung gold. Naglakad ako hanggang sa kanto sapagkat doon ang sakayan. Ilang minuto pa ng maubos ko ang sigarilyo at marating ko na ang lugar ng tamang sakayan. Nag aabang ako ng pampasaherong sasakyan ng biglang kumulimlim…..


Naisip ko na ayos yung ganun para naman lumamig ang panahon kahit kaunti. Maginhawa na sana, malamig na, kaso hindi pa ako nakakasakay ng biglang magpapansin ang mga ulap at nag-umpisa ng umepal ang mga malalaking patak ng ulan. Ayokong maulanan at baka dumami ako, mahirap pag ngyari yun, masyadong dadami ang mga magagandang lalake sa sanglibutan. Kaya minabuti kong gumilid muna sa may tindahan. Kinuha ko ang aking celphone na 5110i para tignan ang oras (para sa mga hindi pa nakakaalam, may i yung celphone ko, hindi basta basta 5110 lang) Alas sais na pala ngunit hindi pa rin ako nakakasakay. Unti unting naglaho ang mga patak ng ulan at lumapit na ako sa kalsada para mas madaling pumara ng sasakyan. Akala ko wala na yung ulan ng biglang dumagundong ang isang napakalakas na kulog, BAGAAAAAM!!! Putang inang yan! Kumuha lang pala ng buwelo ang sangkalangitan, at tsaka ibinuhos ang final assault. Parang fatality sa larong mortal kombat pag sinabi na ang salitang FINISH HIM! Ganun ang nangyari.


Nakasakay na ako at ilang saglit lang ay nasa bahay na ako. Basang basa ako kaya minabuti kong maligo agad para hindi matuyuan ng tubig ulan at maiwasan ang magkasakit. Habang nagpapatuyo ako ng buhok ay kung anu anong bagay ang pumasok sa aking isipan. Naisip ko lang, ang tagal ko na palang single, walang kasintahan, walang iniirog, walang minamahal, walang pag-ibig, walang syota, at sa madaling salita, TAGLIBOG TIGANG! Parang lupa na uhaw sa ulan. Naisip ko tuloy, baka parang nata de coco na yung kwan ko, parang kaong, parang buko na malasado, tatlo na yun ah, konti na lang makakabuo na ng fruit salad. Naalala ko tuloy yung usapan ng dalawang lasing na lalake sa c.r ng isang resto-bar nung minsan na lumabas kaming magbabarkada at nagdesert kami ng fruit salad after ng dinner.


Lasing 1: Pare ang lake ng etits mo ah!

Lasing 2: Putang ina! Malaki nga hindi ko naman magamit!


May point siya. Oo nga naman, aanuhin mo nga naman yung malaking etits kung hindi mo din maitatarak sa dapat tarakan? Halleeer! Einubah? (haha, parang si xienah lang ah)Hindi niya man lang maexperience yung parang sa larong basketbol sa mga kanto na kung tawagin ay balik shoot. Naisip ko tuloy, para kang may magarang sapatos pero putol naman ang iyong paa. Wala ding silbi. Pero naisip ko mas malala problema ko kesa kay lasing 2. Kasi yung sakin, ga-toothpick na nga lang, di ko pa magamit. Pffft! Boo! Loser! Walang kwenta! Basura!


Para malibang ay binuksan ko na lang ang telebisyon at tumambad sakin ang parabista (tv commercial) ng nalalapit na bagong telepantasiyang dyosa na pinagbibidahan ni anne curtis. Ako’y napa-huwawwww! Ang sexy sobra, sa isip isip ko, sarap naman kumain, parang ginutom tuloy ako. Maya maya pa ay biglang may kumiliti sa aking isipan. Nakaisip ako ng ideya para mawala ang aking pagkatigang. KITING! Tila isang bumbilya na may 100 watts na liwanag ang nag appear sa taas ng aking sentido. Uhmmm, ahhhhh, YEAH!!! Akma ko na sanang gagawin ang naisip ko ng biglang tumunog ang aking 51110i. Sobra ng isang 1, 5110i lang pala. KIRIRING KIRIRINGGGG! Tumatawag ang uncle ko, pinapapunta ako sa kanila para gawin ko daw ang sirang kompyuter. Bad trip! Nakakabitin. Sa ibang araw na nga lang ako magbabate. Magbabate ng itlog at kakain ng marami. Dun na lang ako kila uncle kakain, balita ko kasi eh maganda daw na diversion ang pagkain kapag tigang ka. Especially ang papaya. :D


Itutuloy……….


Spoiler:


Dumating ako kila uncle at hinainan na ako ng makakain. Inihaw na liempo, longganisa na galling pang lukban quezon, atsaka nilagang baboy na mainit init pa ang sabaw.


...

Dream Vacation  

, , 24 comments

Stepping into a different land with unique culture and incomparable attractions was never that usual with me. It was my first international trip and now I could finally describe how was it being far and knew how things work in a not so familiar place where I’ve stay for five unforgettable days. (ehem, si pedro sosyal, haha) After a couple of months preparing for the tour that was very much taxing for me where I faced so many responsibilities and duties, I then felt relaxed and lastly received my reward to have fun and be able to think just for myself. Thailand, here I come!


(click dito)


I had a very good sleep the night before the tour and I could honestly tell that I’m an early bird who came just in time because I woke up early and had fixed myself before the assembly at our meeting place. (eksayted eh, bakit ba? hehe) I took lots of pictures even before arriving at the airport; cam-whoring started early, as if there were no other place and no time for that. My buddy (let’s just call her gorgonya for privacy’s sake) wasn’t able to have her breakfast too so immediately after having our boarding pass we ate and roam around to observe the facilities in the airport. After a few minutes, we’re able to board on the plane and woke up just when the plane landed. I was amazed with the structure of their airport and I definitely experienced an excellent airport scene even though it was so big that we need to walk and used their “walkalator”. Meeting people from other countries in one place was really fun. I have to overhear their discussions to know their nationality. So when we met our very own tour guide Mr. Bong (James Bong, it’s not funny, I know, haha) we begun to asked questions about their language and few commonly used words that we might use during our stay. After our immediate transfer to the hotel, we felt starvation that we had to call for room food delivery service and had to pay Baht after we received the food. It was like we hadn’t eaten anything yet. I said this because for a very short period of time, we were done eating and upon receiving the ketchup for the pizza, it was all gone to our stomach. (patay gutom attacks!) Before we convene at the lobby I took a bath because it was just exactly like in Manila that I felt the need to freshen up after being exposed to heat. The running city tour was a blastoff, the streets in Bangkok were flashing on me as I observed their tuktuk and colorfully painted cabs and as we proceed to Siam Niramit (the must see show of Thailand) we first had our full buffet dinner that made our tongue really hot and afterwards posed together with the elephants and few participants of the show. The Siam Niramit was never boring; it was full of magic and fantasies that fed our eyes all through the night despite of having the feeling of weariness. My first day was just the beginning of my wonderful travel; I had very good sleep with smile in my dreams.


The next day, we deposited our luggage at the concierge and proceed to our temple tour. On the bus I felt so distress because I had no shoes to use in the Grand Palace where they require the visitors to wear shiny, formal shoes and decent attire, but then it was a problem for I don’t brought any shoes with that kind and I had to wear again my used slacks since it was never advised to wear shorts or rugged jeans that will show my tattoos. I’m so much upset when I further realized that I can’t come to see the reclining Buddha which I am hoping to see even before that I even make the research about it. When I tried to enter the palace with my chuck taylor shoes (pasaway talaga ang mga noypi) nobody attended to stop me so I’m so overwhelmed viewing the beautiful palace and so as the reclining Buddha which I thought that I will never see anymore. It was a very hot noon and we had to walk going to the boat for our lunch at Supatra river. We are all exhausted and as we came in to the restaurant they gave us cold towels to lessen the heat in our body. Our lunch was very satisfying and still we’re not able to eat it all. We went back to the bus and we felt really sleepy so on our way going to Pattaya, which took us more than two hours, the bus went into silent mode. After we checked in at the Golden Beach Hotel in Pattaya and had our dinner at Phayamaimuang Restaurant we saw a very much different show and the international phenomenon Alcazar Cabaret show. The night showcased the very much talented gays whom I couldn’t identify as I see them performing. It was a lot of glamour and talents. It was funny that I was seated together with the Koreans and my eyes are so much alike with them (ehem, chinito kasi ako, haha, how I wish) so as they clapped for their traditional dance my friends asked me to do the same way. That night answered few of my questions about the Enthaicing Siam.


The third day was a thrill, everyone was excited to go at the beach and try different water fun activities. Before, I am so afraid to try parasailing but then I was wrong, it was fabulous and if I just had so much enough money during that time, I will try it over and over again because it’s so cool to fly and get free, flew away with the wind and felt breeze from the sea. It was a very treasured experience. We went to the bitch beach afterwards and stayed there the whole time. Even I’m not in the mood during that time, it never bothered me not to swim and have fun with my friends playing and making macho-gwapito poses for their immediate posting of pictures on their Friendster and Multiply accounts. I stayed the whole time in water and it’s just when I needed to eat lunch that I went up, and ate so much having the tastiest seafood basket on the table. I ended up having a very much tan colored skin with distinguished color on my face because of the eyeglasses I wore on the beach. I’m very exhausted but still I have to fix myself up because there was still Teakwood temple waiting. We wore hardhats as we enter the temple (the one that those engineers wear in construction sites) for the reason that it was under renovation and for safety measures that there might things to fall. My friends and I had fun at the dolphin show, it was cool but when we were about to touch them, we discovered that it will cost us, so we instead just looked at it. (kuripot ba talaga ang mga pinoy, or it’s just me?) We visited gems gallery where we are able to learn how those precious gems was done, I’m very much happy when we tried to go inside the jewelry store. (sayang hindi ako nakapitik kahit isa man lang) The third day might burn our skin so much but it definitely made us happy and experienced a difference. Damn, it was so amazing!


I’m in a need of a sleep for a long time so as my friends. I should have not waked up early but I did and it seems that every part of my body was aching. Early that day, we checked out and went back to Bangkok and proceeded to the Siam Ocean World. Big Aquariums shocked me over seeing those beautiful sea creatures. I had fun having pictures of the aquariums with different animals on it. It was a sanctuary of beauty and life in water. My lunch was fairly unique, as we went to mbk mall I wanted to eat at a fastfood so when we went up to Mcdonalds and saw their menu we moved to KFC because they serve rice which I really wanted. We went over at the Tiangge and had a time to roam around as we entered into a bowling center and arcade which was occupied by Thai teenagers align with the scenario at mall in Manila. We had so much time there and went back at the hotel and prepared back for shopping and had the very much awaited dinner at Baiyoke Sky. I experienced elegance and fun all night viewing Bangkok on top view.


The very last day is the farewell day with our kind tour guide who partly made our stay at Thailand worthy and loaded with joy. As I prepared myself, I thought of nothing. I’m just happy and hoping to visit back. I was fucking packing my stuff toy things when I heard the voice of my mom. “Pedro, huy pedro! Bumangon ka na diyan at malelate ka na sa trabaho mo! Tinutubuan ka na ng ugat diyan! Hindi ka nanaman ba papasok? Umiral nanaman yang katamaran mo! Anong oras ka na ba umuwi kagabi? Saan ka nanaman ba nanggaling? Uminom ka nanaman ng uminom? Nakipaglasingan ka nanaman ba? Hala, bilis! Bangon na diyan! Gusto mo pa yatang bungangaan kita hanggang tanghali!” Waaaaaaaaaaah!!! NOOOOOOOOOO! What the f*ck happened? I can’t believe what I saw when I opened my eyes. It was my f*ck*ng, stinky room! Just to make sure that it was certainly my room, I turned around and I saw avril lavigne’s human size poster hanging on the wall, it was really my room. (haha, avril lavigne pa daw? bakla nga ako, bakit ba?) I can’t accept the fact that I had an out of the country vacation in my dream. I love the vacation but what the f*ck?!?! It was just a f*ck*ng dream! I quickly got out of my bed and searched for my camera as fast as I can. And when I found it, I browsed its content in a high-speed manner, and to my dismay, the pictures in Thailand wasn’t there, not even one of those that I took. It was confirmed that all of it was just a dream. Damn it!


I took so many pictures and I was excited to upload it on my account. I can’t explain the f*ck*ng feeling. I missed all the videos and pictures during my stay in my dream vacation and I never had the chance to browse it over and over. The moments at the enthaicing Siam that was captured by my camera was all gone! I should get over onto it but I don’t know how. I have to blame somebody! Nice one mom! Bakit kasi ginising mo pa ako. Haha! Tang inang panaginip yan, bad trip. Yaan nyo guys, pag totoo ng nakapunta ako, i-po-post ko agad dito ang mga fektyurs. Promise! =)



...

Happy Birthday Sir Edi  

, , 16 comments

maligayang kaarawan edilberto legaspi (tunog ng tambol kasabay ng masigabong palapakpakan)


ika-tatlo ng hunyo, nagpapaantok ako, pagtingin ko sa oras sa aking telepono cellepono, nakita kong alas dose na pala ng gabi. pinindot ko ang matigas na pindutan ng bulok na cellepono kong 5110i (paalala uli, hindi lang yan basta bastang 5110, may i yan, may i!!!) pumindot ako ng pumindot hanggang mabuo ko ang mga katagang, "maligayang kaarawan, pre", matapos nun ay ipinadala ko na ito sa numero ni pareng edi. naipadala na ang mensahe. maya maya pa ay tumunog ang aking cellepono, (twit twit, twit twit) ganun na ganun ang tunog, medyo choppy lang kasi nga bulok na. binasa ko ang mensahe at ang nakasulat dito ay, "wala pang alas dose pre", dali dali akong sumagot kaagad at sinabing, "alas dose na dito sakin pre, tumanda ka nanaman". nagpatuloy ang usapan hanggang sa natapos ito sa sagot nyang "sa sabado pre ha, dito tayo sa bahay". nagliwanag at umaliwalas kaagad ang muka ko sa aking nabasa. tila kumislap ang mga mata ko sa pagkakatitig sa aking cellopono. (kiting! kiting!) isa lang ang ibig sabihin nito, libreng kain at libreng inom. *yeah!*


dumating na ang takdang araw, ika-pito ng hunyo, sabado. pumasok muna ako sa opisina at nagtrabaho. nung hapon na, tinatamad na akong kumilos at nakatingala na lang ako sa kisame. pakiramdam ko ay may mga pagkain dun, parang pelikulang cartoons na may naghahabulan na kanin at ulam paikot sa ulo ko, bigla akong ginutom. bandang mga alas singko ng hapon, ng makatanggap ako ng mensahe mula sa magdidiwang ng kaarawan, ito ang nakasaad sa mensaheng aking natanggap, "pre asan na kayo" biglang naghilab ang aking sikmura, bigla na lang sumagi sa aking hinagap na hindi pa nga pala ako kumakain magmula pag gising ko nuong umaga, naisip ko kasi na sayang ang pera, babawi na lang ako sa kaarawan na aking dadaluhan, kakain ako, yung maraming marami, para kahit hindi na ako kumain uli kinabukasan eh ayus na. dali dali akong sumagot at kahit matigas ang mga pindutan nito ay mabilis kong nailagay ang mga letra na bumuo ng pangungusap na "dyan lang u, papunta na me" (o di ba? baklang bakla yung text, haha!)

ilang saglit lang ay dumating na ako sa pagdarausan ng kaarawan. binati ko agad si edi (the celebrant) pagkabati ko sa kanya ay dali dali akong pumasok agad sa kanilang bahay at dire-diretso sa kusina, hindi na ako nagpatumpik tumpik pa at sinunggaban ko kaagad ang mga nakahandang pagkain. nagsunuran na ring kumain ang ibang mga nauna sa aking panauhin. mabuti na lang pala at sinumulan ko na. maya maya pa ay natapos na ang lahat, subalit ako'y nanatili pa rin sa harap ng hapag kainan, ninamnam ang bawat PUTA-heng pumapasok sa aking bibig, nginunguya ng malumanay bago ito lunukin. tapos na silang lahat, pero ako? hmmm, nagsisimula pa lang ang himagsikan! tuloy pa rin ang rebolusyon ng mga bulate sa aking tiyan na mag mula umaga pa lang ay hayok na hayok ng masayaran ng biyaya. lumipas ang ilang oras, at medyo nahiya na ako, kaya kahit hindi pa ako ganun kabusog ay tinapos ko na ang aking pagkain. ang daming pagkain, grabe. it's like, the sky is the langit! (tama ba yun?) yah! wateber! basta maraming pagkain, ayun!


matapos ang kainan ay sinimulan na ang inuman at kantahan. unang tagay sakin at inalok kaagad sa akin ang talaan ng mga kanta at ang mikropono. tinanggihan ko ito at sinabing maya maya na lang ako aawit. ang totoo, maganda naman talaga ang boses ko, pwede nga akong maging sikat na mang aawit kung aking nanaisin, ngunit ayaw ko lang gamitin ang aking mala-ibong adarnang tinig para kumita ng salapi, hindi ito ang linya ko. mabalik sa usapan, tumanggi ako sa dahilang, marami kasing mga panauhin ang naruon, mahiyain kasi akong tao, nsabi ko na lang sa aking sarili na mga 4 o 5 tagay pa, talu talo na. dumating nga ang oras na aking hinhintay, ang pagsapit ng ika limang tagay, tinantiya ko ang aking sarili, demet! aym drank! laban na to. muling iniabot sa akin ang talaan ng mga awit at ang mikropono, sinabi ko na pag pasensiyahan na nila ako kasi hindi ako handa. at para mapatunayan ko sa kanilang hindi ako handa, ay inabot ko ang mikropano ngunit hindi ko na tinignan ang talaan ng maaawit at bigla kong binigkas ang mga numerong 159625. (haha, hindi daw handa!) matapos ang kanta, nagpalakpakan ang lahat, hindi lang ang mga bisita kundi pati ang mga kapit-bahay na rin. haaay, kaya ayokong kumakanta eh.


ilang oras pang nagpatuloy ang inuman at kantahan, umiinom ako ng bigla akong nakarinig ng kaguluhan sa labas, nagkakagulo ang mga tao, nagtatabukhan patungo sa direksyon namin. naalarma agad ako, naisip kong marahil ay may mga nag away sapagkat nakainom na ang mga tao. ngunit nagkamali ako. nung matunton na ng mga tao ang aming kinauupuan, ay biglang sabay sabay silang nagsigawan ng "PEDRO! PEDRO! PEDRO! PEDRO! PEDRO! PEDRO! " hindi na maawat ang mga tao, humihiling sila na kumanta ako. eto na nga ba ang sinasabi ko eh, kung bakit kasi kinanta kanta ko pa yung time of my life ni david cook.


kinailangang dumaan ako sa daanan sa likod para lang matakasan ang mga dumagsang kapit-bahay na ayaw paawat na marinig ang aking boses. ang sarap talagang dumalo sa isang kaarawan. busog ka na, lasing ka pa. at etong mga kalokohang ito ang pruweba na hanggang ngayon ay lasing pa ako. haha.


SIR EDI, HAPPY BIRTHDAY! next year ulit. yung tupperware na pinaglagyan ko ng mga inuwi kong pagkain, tsaka ko na lang ibabalik. =)

Street brawl, Filipino Style (basagan ng bungo)  

, 22 comments

5:30 – I left office. I was waiting for a bus and there’s a fat bald man that was standing right beside me. He waved his hand and I almost collapse to the ground. It was an unpleasant smell. (si manong talaga hindi man lang nag tawas oh, lakas ng anting anting mo nong! Grrr.) I relayed the experience to my twitter just to release my consternation. (yuckerz kasi that manong, haha, bading na bading)


6:45 – I was still on my way home when I realized that I have nothing to do in my crib so I decided to dropped by to my tattoo artist/friend’s shop somewhere in manila. I’ve been twitter-whoring over my cellular phone just to ease the boredom. I watched tv, we ate, sound trip after that, then the tediousness attacks again.


8:34 – I decided to do another inking session to my unfinished tattoo on my left thigh. My friend started to do his thing in his sketch pad. While waiting, I went out for a while to buy booze and a cigar.


9:39 – The rough draft was done. I started to lie down and my artist began to put the stencil into my skin. (I’m still twittering, haha) After some manual modification to the stencil using colored pens, the guide outline ended.


10:00 – The tattoo session started. The pain and sensation started to penetrate my body. Weird isn’t it? Paying a huge amount of money just to get pain in return.


11:30 – The tattoo was just half way done. My head started to spin, but it was all good. I’m so eager to see the finish product of the art that has been inked into my skin.


12:00 – The tattoo was like a mummy that has been brought out of the casket. The shading already gave life to the design. I started to get pumped up again. My adrenaline arouses. That feeling, the unexplainable feeling, that’s what I’m paying for. The fulfillment. It’s like a huge accomplishment, or should I say rather, it’s more than that.


1:00 – After an extensive phase of pushing ink into my skin, the human art was finally done, I’ve been officially been inked (again, haha)


-=The following proceedings contains violent actions, reader discretion is advised=-


1:13 – I asked my friend/artist, how much does it costs me. He said P X, 000.00, I only have P X, 500.00 in my pocket during that time so I went to the nearest ATM (Ang Tangang Makina) to get some cash. The machine did not dispense any money, I was alarmed because I just watched the news recently and I saw that there is a modus operandi like this. So I tried to grab the money dispenser just to check if there was money glued to other side of it. I was just starting when the security guard grabbed my hand and pushed me against the wall without saying a word. I tried to explained, I tried to plead my case but that f*ck*ng guard wasn’t listening. I’m so annoyed but I’m helpless and can’t do anything.


11:25 - Luckily, community patrol personel (baranggay tanod) walked by the scene and they questioned me and the guard, what happened. I started to explain things; I said that it’s the guard’s duty to protect the bank’s client and not to assault them. The guard said that I was drunk and looked suspicious. (at ang putang ina, nakuha pang laiitin ang pagmumuka ko) he also said that he put an eye on me and when I started to “destroy” the automated teller machine, he just did what he needs to do. Then I said that I wasn’t destroying the machine, I was just checking things, because the machine did not dispense the money that I had withdrawn, it was debited to my balance already but I didn’t get any cash at all, not a single dime in my hand. It was a f*ck*ng P X, 000.00 for Christ’s sake, I’m working so hard just to earn that amount of money. Then the guard said that it was just a P X, 000.00. That was the line that heated me up so much. It’s like all my blood went up to my head. Then I answered, I said, (Para yun lang? Bakit magkano ba isang gabi mo? 350? 400? O sabihin na nating 500 kahit 600 pa yan. Ilang araw mo ng sweldo yang nilalang lang mo. At bakit sasaktan mo ko? Bakit mo pinagduldulan yung muka ko sa pader, anong masama ba ginawa ko? Hindi ako kriminal, kliyente lang ako ng bangkong ito na naglalabas ng pera. Hindi ko kasalanan kung walang inilabas na pera yang makina na yan. Hindi ko kasalanan kung magiging alerto ako, malay ko ba kung may sindikato na naglagay ng pang ipit ng pera dyan.) (Ilang matrona’t bakla ang nagpasasa sa katawan ko, kitain ko lang ang perang yan, haha, eeewwww, nandiri ako dun ah)


11:30 – Out of a sudden, the guard started to say bad words to me such as: (putang ina mo, kinang ina mo ka, tarantado kang gago ka, kebata bata mo ang yabang mong akala mo kung sino ka, kilala mo ba kung sino ako?) (siguro nahurt ko ang kanyang ego) Believe me, it was not my intention to insult him, I’m just making a point. (sino daw ba siya?) Then I replied (bakit may amnesia ka ba? Oo kilala kita ikaw si ****** ayan oh, nakasalut sa uniporme mo, at wag mo kong mumurahin, wag mong sasabihing puta ang nanay ko, magsayaw nga di ginawa nun eh, magputa pa?) The trading of harsh words gave more tension to the situation and the unexpected happened.


11:35 - The guard threw a hand at my nape. (aray, masakit yun ha) then my defensive instinct started to respond, I punched him in the face, a left hook, straight to his chin, followed by another left, tagged on by another right then the (baranggay tanod) stop us both. The chairman came and asked me if I want to press charges against the guard (inpeyrnes kay chairman, mabait siya ha, basag na yung muka ng gwardiya ako pa yung tinanong kung nasaktan daw ba ako) and said that we should go the police station if I want to complain. But then I realized, it was already a long night, if I press charges, it will be a long run, and there will be trial appearances. It’s a messy situation and I don’t want that. (at isa pa, nahabag din naman ako sa gwardiya, kawawa naman)


11:47 – I can’t remember the last time that I had laid my fist into someone’s face, street fight, Filipino style (basagan ng bungo). My hands are so swollen, after all the talks and negotiation, the chairman, the guard and I decided to settle things.


2:08 – I already got home, didn’t pay my artist, I promise him that I’ll just pay him today instead.


NOTICE TO THE PUBLIC:


I’m not a bad person. (normal na tao lang po ako) It’s not in my nature to hurt anybody. (hindi po ako basagulerong tao, pero kahit ang aso, kakagatin ka pag ginawan mo ng masama) But then a thought sank into my head, I am an educated person, I should had let it passed, I should had left the matter to the (baranggay tanods), I should had not thrown back harsh words and instead I should had stayed quiet. I know I’m the victim here, but the way that I aired my grievances was inappropriate. I’m so ashamed of what I did. But what done is done already. I’ll just accept my mistake and I’ll learn from it. I know that I’m a good person and I know that I’m imperfect, but this imperfection makes me perfectly perfect. (anu daw?!?!?)


It was a long day, but after all that has been said and done, the goodness still prevailed. (ganun lang talaga ang buhay, parang life)

The Escape  

, 3 comments

Last weekend, our group in church, the kabataang alagad ng panginoon was on the way for our peace summer camp (you heard it right, kabataan nga po, kabilang pa rin ako dun and yes it was a late summer camp, ok lang kasi mainit pa din naman). The group members were quite excited as they put their traveling bags in the bus. The bus was spacious that it accommodated two youth group (as if naman na youth pa ako). We left Metro Manila after lunch time; we were in the camp site before nighttime. As I observed, the camp area was enigmatic as well as it was peaceful. We unloaded our things and were asked to form a line for the inspection and safekeeping of our valuables. Mobile phones (yung 5110i kong 17,500 pa ang bili ng mama ko nuong 1999, take note, hndi xa basta basta 5110 lang, may i xa), electronic gadgets such as laptops, PDAs, PSPs, i-PODs just to name a few (which I don’t have, kakahiya naman kasing dalhin yung game and watch kong tetris at yung walkman ko, kahit na ba may auto-reverse feature pa yun) and reading materials (yung bob ong ko na stainless longganisa, para sana di naman ako mabore maxado, demet!) etcetera etcetera were confiscated by the church personnel. After that minor inconvenience, the campers were escorted to their respective rooms. Dinner was served after a prayer vigil and we rested afterwards.

The activities during the summer camp were basic and simplistic; camp aimed to strip us away of material desires and to meditate and contemplate with our lives. Moreover, it was designed to show us the other important aspects in our lives. We were unlocking our identities and we ramified this up to the social level ─ to our families and to the co-campers.

The camp not only strengthened the spirituality of the participants, it also managed to touch other aspects as well, such as socialization among the other campers. There was a fun night (kasi may pinuslit akong vodka) in which all participated (not all actually, hehe), including the camp personnel (I hope none of my churchmates will read this, kasi baka magtanong sila kung sino yung camp personnel na naka-jam namin, haha). Past the gleeful part, then came the solemn one. There was a prepared candle-lighting observance in which we thought of and contemplated on our families. It was heart-warming although I am not accustomed to such rites; I only patiently waited for the ceremony to end.

In the last day of the camp, we were asked to write a letter for our parents and the camp personnel will send the letters for us. I scribbled a note and passed it to a camp person in charge. He required me to write a longer letter. This infuriated me for who is this person to decide for what am I to write? It was a letter for my mother. While they have a right to regulate our conduct during the retreat, they have no right whatsoever in intruding our personal affairs (have they ever heard of the word privacy?!?). It was none of his or their business. I’m so pissed to the point that I want to say harsh words to that certain camp person but then I realized that I was in a church’s camp activity, so I just kept my cool, looked at him furiously straight in the eye and I passed my letter as it was.

We left the camp site and headed back to Quezon City. At our church’s annex somewhere in Q.C, a praise and worship was celebrated. After which the participants were requested to individually share our experiences. Some of the parents of the campers also gave their testimonials about their sons or daughters. We were then asked to go to the main of our church for the final services. There were again lighting of candles and singing of praise songs. There were also hugging and crying between campers and parents. Again, it was heart-warming, but I only sat and waited for it to end.

Overall, I opine that the camp was only a mean for escape from our hectic and busy lives. It taught us to go back to basics and simplify our way of life. However, reality bites as we again awake in a material and imperfect world■

Im Fine. Ok?  

, , 4 comments

Gaya nga ng sinabi ni XienahGirL ako daw ay isang ginoong kompyus ang katauhan. Marahil ay ganun na nga, sa kadahilanang, laging may mga mumunting bagay na bumabagabag sa aking isipan. Eto nanaman ako, nabanggit ko nanaman na nag-iisip ako. Nakalimutan ko nanaman na wala nga pala akong isip at kung meron man eh kakapiranggot lang.

Mabalik ako sa primaheng usapin. Nakatunganga nanaman ako buong maghapon at bigla kong naisip kung pareho lang ba ang salitang "ok" at "fine". Napansin ko lang kasi na minsan, may nagtatanong ng "are you ok?" tapos ang isasagot eh "yeah, im fine." Naisip ko tuloy, pwede mo sabihing "im asking if you are ok, im not asking if you are fine." Kaso parang mas lalong gugulo lang. Ikalawang halimbawa. Pag sinabi sayo ng kasintahan mo ang ganito "ayoko na sa iyo!" maaari kang sumagot ng "ok!" o di naman kaya ay "fine!" Kaya kahit anong isip ko, parang pareho talaga ang ibig sabihin ng "ok" at "fine".

Habang naninigarilyo ako, bigla na lang sumagi sa aking hinagap ang ideyang ito. Kung pareho ang ibig sabihin ng "ok" at "fine" bakit may mga taong nagsasabi ng "i'm ok, but im not fine." at ng " i'm fine, but im not that ok." Parang analogy lang din eh. Halimbawa:

Given: (considering ok and fine are the same)

Fine = Ok
Red = Red

Pag sinabi mong "i'm ok, but im not fine", para mo na ring sinabing, pula ang suot ko pero hindi pula. Anak ng kaanak anakang anak ng mga anak. Aba'y parang pinagloloko pala tayo ng mga amerikano eh. May nalalaman pa ang gobyerno na proyektong ESL (English as a Secondary Language). Eh magulo naman ang mga salita ng mga amerikano. Yeah, I speak the language. But i did it because it is mandatory in school's academic subjects. And in order to graduate, you have to follow the rules. English/American people kept on saying that you should follow the rules but i can't help but notice that they keep breaking it themselves. For example, the word laughter, is the gh sounds ff? NO! How about the word manslaughter, it has the word laughter in it but we read it as man-isloter not mans-lafter. Now, I agree with ESL (English is a Stupid Language) DEMET!

Hinagilap ka ang ibig sabihin ng "ok" at "fine sa google, at eto ang mga nakalap ko:

OK

or o·kay n., pl. OK's or o·kays.

Approval; agreement: Get your supervisor's OK before taking a day off.

adj.
  1. Agreeable; acceptable: Was everything OK with your stay?
  2. Satisfactory; good: an OK fellow.
  3. Not excellent and not poor; mediocre: made an OK presentation.
  4. In proper or satisfactory operational or working order: Is the battery OK?
  5. Correct: That answer is OK.
  6. Uninjured; safe: The skier fell but was OK.
  7. Fairly healthy; well: Thanks to the medicine, the patient was OK.
adv.

Fine; well enough; adequately: a television that works OK despite its age.

interj.

Used to express approval or agreement.

FINE

adj. fin·er, fin·est
1. Of superior quality, skill, or appearance: a fine day; a fine writer.
2. Very small in size, weight, or thickness: fine type; fine paper.
3.
a. Free from impurities.
b. Metallurgy Containing pure metal in a specified proportion or amount: gold 21 carats fine.
4. Very sharp; keen: a blade with a fine edge.
5. Thin; slender: fine hairs.
6. Exhibiting careful and delicate artistry: fine china.
7. Consisting of very small particles; not coarse: fine dust.
8.
a. Subtle or precise: a fine difference.
b. Able to make or detect effects of great subtlety or precision; sensitive: has a fine eye for color.
9. Trained to the highest degree of physical efficiency: a fine racehorse.
10. Characterized by refinement or elegance.
11. Satisfactory; acceptable: Handing in your paper on Monday is fine.
12. Being in a state of satisfactory health; quite well: I'm fine. And you?
13. Used as an intensive: a fine mess.
adv.
1. Finely.
2. Informal Very well: doing fine.
tr. & intr.v. fined, fin·ing, fines
To make or become finer, purer, or cleaner.

Ayun, naliwanagan na ako, ang "ok" at "fine" ay literal na hindi magkapareho ngunit nagiging pareho, depende sa konteksto ng pangungusap. Ang "ok" ay mayoryang ginagamit sa pag sang ayon while "fine" is majority used in saying the state of one's self being well.

Maliwanag na madilim, maayos na magulo, naiintindihan na parang hindi, oo, siguro nga kompyus lang talaga ang katauhan ko. O siya, paalam, nagugutom na ako, kain muna ko.

Older Posts
Subscribe to: Posts (Atom)